شمارهٔ ۷۳ عطار
عطار نیشابوری / باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون بدنامی به روزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد
گر دُر خواهی ز قعرِ دریا طلبی
کان کَفْک بود که با کناری افتد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات بیان شده است که وقتی بدنامی و ناپاکی در جامعه رواج پیدا کند، افراد برجسته و محترم نمی‌توانند در آن وضعیت دوام بیاورند. همچنین، اگر کسی قصد داشته باشد نیکی را از عمق دریا پیدا کند، تنها چیزی که پیدا می‌کند، آن کفک و آلودگی است که با کناره دریا می‌آید. این به معناست که در محیط مملو از بدی، یافتن خوبی دشوار است.