شمارهٔ ۸۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به مفهوم‌ عدم تمایز میان زمان‌های گذشته، حال و آینده اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که همه چیز در نهایت به یک حالت برمی‌گردد و از زمان و مکان جدا نیست. برای او و دیگران، ازل و ابد یکسان‌اند، چون ما قبل از ورود به این دنیا وجود نداشتیم و به دنبال آن نیز نمی‌توانیم به صورت واقعی برویم. در واقع، این شعر بر مفهوم وحدت وجود و پیوستگی زمان تأکید دارد.