شمارهٔ ۲۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ماهی که دلم زو به بلا افتادست
در رنجوری به صد عنا افتادست
بر بستر ناتوانی افتاد دلم
این بارکشی بین که مرا افتادست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار احساسات ناراحت و آسیب‌دیدگی خود را بیان می‌کند. او به‌طور استعاری از "ماهی" یاد می‌کند که در دامی گرفتار شده و دلش در زجر و رنج قرار دارد. او به ضعف و ناتوانی خود در این وضعیت اشاره می‌کند و به نوعی این درد را به بار سنگینی تشبیه می‌کند که بر دوش او افتاده است.