شمارهٔ ۳۴ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خوش خوش بربود نیکوئی تو مرا
در کار کشید بدخوئی تو مرا
تلخی تو نیست شوربختی من است
شیرینی آن ترش روئی تو مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت شاعر نشان می‌دهد که او نیکویی و خوبی‌های خود را به خوشی‌های معشوق نسبت می‌دهد، در حالی که بدخویی و تلخی‌های معشوق را به بدشانسی و ناخوشی خودش نسبت می‌دهد. در واقع، تلخی‌های زندگی او نتیجه‌ی روی ناخوش معشوق است، در حالی که شیرینی‌ها و خوبی‌ها حاصل نیکویی اوست.