شمارهٔ ۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خونِ من خاکی که بریزد آخر
با خاک به خونی که ستیزد آخر
در خون دلم مشو که من خاک توام
از خون کفی خاک چه خیزد آخر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به رابطه میان خون و خاک اشاره میکند و نشان میدهد که اگر خون بر زمین ریخته شود، در نهایت به خاک باز میگردد. او همچنین به احساسات و عواطف درونیاش اشاره میکند و بیان میکند که هرگز نمیخواهد از عشق و تعلقش به خاک (یا محبوب) جدا شود. این اشعار به تفکر درباره هویت و پیوندهای عمیق انسانی میپردازد.