شمارهٔ ۱۶ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خود را ز تو بیگناه مینتوان داشت
دل جز به غمت سیاه مینتوان داشت
از دردِ تو بادِ سرد من چندان است
کز باد کُلَه نگاه مینتوان داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر بیان می‌کند که نمی‌تواند خود را از غم و درد عشق معشوق پاک و بیگناه بداند. دل او تنها به خاطر غم معشوق تیره و تار است و سردی و ناراحتی ناشی از این درد به قدری زیاد است که انگار نمی‌توان به راحتی آن را تحمل کرد. در واقع، این اشعار نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و دردهای ناشی از عشق هستند.