نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بی چهرهٔ تو چشم کرادارم من

خون میریزی که خونبها دارم من

خونی که بریختی چو بگشادی دست

در گردن من کن که روا دارم من

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار نشان‌دهندهٔ احساس عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر به چهرهٔ محبوب اشاره می‌کند که برای او بی‌چهره و ناشناخته است. او از طرفی از خونریزی محبوبش صحبت می‌کند و به نوعی احساس قربانی بودن را بیان می‌کند. در نهایت، درخواست می‌کند که محبوب خونش را بر گردن او به جا بگذارد، به این معنی که او آماده است تا به خاطر عشقش، هر نوع رنج و فشاری را تحمل کند.