شمارهٔ ۲۴ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ماهی که به حسن، عالم آرای افتاد
جان در طلبش شیفته هر جای افتاد
بیچاره دلم که دست و پایی میزد
از دست بشد از آن که در پای افتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعری در این بیت‌ها از عشق و شوق به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که با دیدن محبوب، جانش در طلب او به هر طرف پرواز می‌کند و دلش بی‌تاب و بی‌قرار است. دل او از شدت عشق و اشتیاق، به دام می‌افتد و به نوعی ناتوان شده و از دست می‌رود.