شمارهٔ ۱۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا عشق نشست ناگهی در سر من
برخاست ازین غم دل غم پرور من
هرگز به چه باز آید مرغِ دل من
تا بازآید برین که رفت از بر من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به ناگهان عشق را در دل خود احساس می‌کند که سبب می‌شود غم‌هایش تشدید شوند. او می‌گوید که دلش همچنان در آرزوی آن عشقی است که از دست رفته و هرگز نمی‌تواند به زندگی قبلی‌اش بازگردد تا عشق را دوباره تجربه کند.