شمارهٔ ۱۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به درد و غم بزرگ اشاره می‌کند که جان را به رنج می‌اندازد و هیچ چیز جز زحمات قلندران (عارفان) تسکین نمی‌دهد. او به اندوهی اشاره دارد که از دل قلندری برمی‌خیزد و در صومعه‌ها و میان مردم هیچ نشانه‌ای از آن دیده نمی‌شود. این معنا نشان‌دهنده عمیق بودن احساسات و تجربیات روحانی است که در مکان‌های مذهبی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد.