شمارهٔ ۵۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل جلوه همی کند به بستان ای دوست
دریاب چنین وقت گلستان ای دوست
بنشین چو ز هر چه هست برخواهی خاست
روزی دو ز عیشْ داد بستان ای دوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و لذت زندگی اشاره دارد. شاعر از دوستش میخواهد تا از زیباییهای گلستان بهرهمند شود و در کنار زیباییها و شادیهای زندگی بنشیند و از آنها لذت ببرد، چرا که زمان کوتاهی برای شادی وجود دارد. در واقع، دعوت به زندگی در حال و استفاده از لحظات خوب است.