نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۲ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گل جلوه همی کند به بستان ای دوست

دریاب چنین وقت گلستان ای دوست

بنشین چو ز هر چه هست برخواهی خاست

روزی دو ز عیشْ داد بستان ای دوست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و لذت زندگی اشاره دارد. شاعر از دوستش می‌خواهد تا از زیبایی‌های گلستان بهره‌مند شود و در کنار زیبایی‌ها و شادی‌های زندگی بنشیند و از آن‌ها لذت ببرد، چرا که زمان کوتاهی برای شادی وجود دارد. در واقع، دعوت به زندگی در حال و استفاده از لحظات خوب است.