نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۳ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

جانا! می خور که چون گل تازه شکفت

بلبل ره خارکش کنون خواهد گفت

تنها منشین و شمع منشان که بسی

تنهات به خاک تیره میباید خفت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که همچون گل تازه‌ای که شکفته، از زندگی و زیبایی‌ها لذت ببرد. بلبل (پرنده‌ای که نماد عشق و زیبایی است) اکنون از رنج‌ها و دشواری‌ها سخن خواهد گفت. او همچنین هشدار می‌دهد که تنها نباشد و شمع درخشانی مثل او را خاموش نکند، زیرا تنهایی می‌تواند او را به خاک سرد و بی‌حیات برساند. شمع نماد زندگی و عشق است و شاعر می‌خواهد او را به قدرشناسی از عشق و زیبایی زندگی ترغیب کند.