شمارهٔ ۱۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که خود را در جمع نشان می‌دهد. او آن‌قدر به زیبایی‌اش مغرور است که حتی از شدت رشک و حیرت بر دیگران، زیبایی‌اش به زمین می‌افتد و دوباره خاک را به عنوان نشانه‌ای از فروتنی و واقعیت به دست می‌گیرد. این تصویر نشان‌دهنده تضاد بین زیبایی ظاهری و واقعیت درونی است.