شمارهٔ ۳۰ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل گفت: چو نیست هفتهای روی نشست
از کم عمری پشت امیدم بشکست
هر چند چو آتشم بدین سیرآبی
بر خاک فتاده میروم باد به دست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گل با حسرت از زوال جوانی و بی‌ثمر بودن عمرش سخن می‌گوید. او به شباهت خود به آتش اشاره می‌کند که در میان آب‌ها قرار دارد و نشان‌دهنده ناپایداری زندگی‌اش است. گل احساس می‌کند که امیدش در پی کم‌عمری‌اش شکسته و در نهایت به سوی مرگ می‌رود.