شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از صبح درخواست می‌کند که نامهربانی نکند و بر او سختی نرساند. او به موضوعی تلخ اشاره می‌کند که هر بار چشمش به مژگان می‌افتد، اشک‌هایی از دلش می‌ریزد و نمی‌خواهد کسی به او بگوید که بخندد، زیرا غم در دل او جاری است. در کل، احساساتی از رنج و ناامیدی در این اشعار به تصویر کشیده شده است.