شمارهٔ ۳۷ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای صبح! جهان فروز عالم تو نیی
در خنده زدن شکرفشان هم تو نیی
چون نیست تُرا یک صفت همدم من
دم درکش و دم مده که همدم تو نیی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و نورانی صبح و جهان اشاره دارد و می‌گوید که صبح و شادابی دنیا بدون وجود شخص مورد نظر بی‌معناست. شاعر بیان می‌کند که چون آن فرد هیچ ویژگی‌ای مشابه ندارد، او نمی‌تواند همدمش باشد و در نتیجه، حاضر شدن یا نبودن او تأثیری ندارد.