شمارهٔ ۴۴ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر زلفِ بتم نیی تو ای شب بسر آی
تا کی ز درازی تو کوتاهتر آی
وی صبح اگر از دل کُهْ میندمی
یعنی که ز سنگ آخر از پرده برآی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر شاعر از محبوب خود می‌خواهد که اگر موهایش مانند شب تاریک است، او نیز به او بپیوندد تا زیبایی‌هایشان در کنار هم نمایان شود. همچنین، شاعر به صبح اشاره می‌کند و می‌گوید اگر دلش نمی‌خواهد از او دور شود، باید از جایی که برآمده برود تا نور عشقشان را نشان دهد.