نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای شب مزن از ستاره چندینی جوش

خفاش بسیست نور و ظلمت در پوش

وی صبح گر آفتاب داری در دل

چون همنفسِ تو کاذب افتاد خموش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به شب اشاره می‌کند که با وجود ستاره‌هایش، همچنان تاریکی را به همراه دارد. او به خفاش‌ها اشاره می‌کند که در تاریکی زندگی می‌کنند و نور را پنهان می‌کنند. همچنین، شاعر از صبح سخن می‌گوید که اگر آفتاب و روشنایی در دل دارد، باید در کنار شخصیتی که دروغین و خاموش است، ساکت بماند. به طور کلی، این اشعار به تضاد نور و تاریکی و حقیقت و دروغ پرداخته است.