نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بر بوی وصال میدویدم همه سال

گفتی بنشانمت ازین کار محال

جانا منِ برخاسته دل شمع توام

گر بنشانی مرا بمیرم در حال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار ابراز می‌کند که سال‌ها به دنبال وصال محبوب خود بوده و با این حال، محبوبش به او می‌گوید که این امر ممکن نیست. شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که با وجود اینکه می‌داند این عشق ممکن نیست، همچنان در تلاش است و اگر محبوب او را از این تلاش بازدارد، در آن لحظه خواهد مرد.