شمارهٔ ۱۱۰ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به شمعی اشاره می‌کند که در هر لحظه خود را می‌افروزد و پروانه‌ها را به سوی خود جذب می‌کند. او سپس با تعجب از این سوال می‌پرسد که این شجاعت و سرزندگی از کجا آمده است، زیرا هیچ‌کس را نمی‌بیند که به اندازه او گرم و پرانرژی باشد.