شمارهٔ ۱۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصویر کشیدن وضعیت شمعی است که به تنهایی در تاریکی می‌سوزد. شاعر اشاره می‌کند که شمع با وجود سوزش، در شب‌ها نور می‌دهد و به روشنایی می‌افزاید. اگر شمع در آتش باشد، نمی‌توان از آن خواست که به سمت بالا ابراز وجود کند، بلکه فقط باید از روشنایی‌اش قدردانی کرد. در واقع، این شعر به تلاش و فدای عشق و روشنایی در میان تاریکی‌ها اشاره دارد.