شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای جان و دلم به جان و دل مولایت
از جای شدم ز عشق یک یک جایت
تو شمعِ منی و منْت پروانه شدم
جز سوخته سر میننهم بر پایت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عواطف عمیق خود نسبت به مولایش صحبت می‌کند. او به عشق و ارادت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر عشق به او، از جای خود برخاسته و به مانند یک پروانه، به دور شمع وجود او می‌چرخد. شاعر خود را مانند پروانه‌ای سوخته می‌بیند که فقط در پای مولایش می‌تواند زندگی کند.