شمارهٔ ۱۴ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کارم که چو زلف تو مشوش دارم
از دست بشد چگونه دل خوش دارم
گر چون شمعم پای بر آتش چه عجب
زیرا که چو شمع سر در آتش دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار بیانگر دلتنگی و بی‌قراری شاعر است. او حس می‌کند که زندگی‌اش همانند زلف معشوقش آشفته و نامنظم شده است و نمی‌تواند خوشحال باشد. او به قیاس خود به شمعی می‌ماند که پایش در آتش است و این نشان‌دهنده‌ی درد و رنجی است که در دل دارد.