شمارهٔ ۱۳ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بر خویش بسی چو شمع بگریسته‌ام
تا بی‌تو چرا به خویش نگریسته‌ام
بی‌سوز تو چون شمع فرو مردم من
چون شمع مگر ز سوز می‌زیسته‌ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساس درد و اندوه خود صحبت می‌کند که مانند شمعی می‌سوزد و اشک می‌ریزد. او بیان می‌کند که بدون حضور محبوب، نمی‌تواند به خودش نگاه کند و همچون شمعی که تنها با سوزش زنده است، او نیز تنها در سایه عشق و سوز و جدایی زندگی می‌کند.