شمارهٔ ۱۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تن جز به هوای تو قدم مینزند
جان جز به ثنای تو قلم مینزند
بیچاره دلم که همچو شمعی همه شب
میسوزد و میگرید ودم مینزند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس شیدایی و عشق عمیق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که بدن او فقط به خاطر معشوقش حرکت می‌کند و جانش تنها به خاطر یاد و ستایش او می‌نویسد. دل او مانند شمعی است که به خاطر عشق میسوزد و شبانه گریان است، یعنی دلتنگی و درد ناشی از عشق را احساس می‌کند.