شمارهٔ ۲۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به غم و اندوه اشاره می‌کند و می‌گوید که در مسیر این غم، هیچ چیزی از جسم و جوهر باقی نمی‌ماند. همه چیز از بین می‌رود و دیگر نه ره، نه رهرو و نه رهبر باقی می‌ماند. او در ادامه بیان می‌کند که مانند شمعی که در حال سوختن است، نمی‌تواند راه را پیدا کند و هر چیزی که به پای رفتن این راه کمک می‌کند، از بین رفته است.