شمارهٔ ۲۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر شفقت و شدت عشق شاعر به معشوق است. او از آتش عشق خود سخن می‌گوید که او را می‌سوزاند و در اشک‌های خود غرق شده است. شاعر همچنین به وعده‌ای که معشوق داده بود تا روزی چهره‌اش را نشان دهد اشاره می‌کند و زمانی که این وعده محقق می‌شود، شاعر به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرد و نمی‌تواند از دیدن او چشم بردارد.