نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

خورشید ز سوزِ من سراسیمه بسوخت

مه را ز طنابِ آه من خیمه بسوخت

چون شمع تنم بماند دانی که چه بود

یک نیمه در اشک رفت و یک نیمه بسوخت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر به شدت احساسات خود را بیان کرده است. او می‌گوید که سوز دلش باعث شده خورشید بسوزد و گویی ماه هم تحت تاثیر آه‌هایش به آتش می‌افتد. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که از شدت درد و اندوه، نیمه‌ای از وجودش تحت تأثیر اشک‌ها رفت و نیمه دیگرش سوخت. به‌طور کلی، احساسات عمیق و دردناکی در این اشعار موج می‌زند.