شمارهٔ ۳۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خورشید ز سوزِ من سراسیمه بسوخت
مه را ز طنابِ آه من خیمه بسوخت
چون شمع تنم بماند دانی که چه بود
یک نیمه در اشک رفت و یک نیمه بسوخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به شدت احساسات خود را بیان کرده است. او میگوید که سوز دلش باعث شده خورشید بسوزد و گویی ماه هم تحت تاثیر آههایش به آتش میافتد. او خود را به شمعی تشبیه میکند که از شدت درد و اندوه، نیمهای از وجودش تحت تأثیر اشکها رفت و نیمه دیگرش سوخت. بهطور کلی، احساسات عمیق و دردناکی در این اشعار موج میزند.