شمارهٔ ۴۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به موضوع فنا و ماندگاری اشاره دارند. شاعر می‌گوید که هر انسانی که زنده است در نهایت می‌میرد، اما فقط خداوند جاویدان است. او زندگی را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش می‌سوزد؛ در واقع، جان انسان در مقابل آتش جان می‌سوزد و در این مسیر، بنده (انسان) می‌میرد، ولی خداوند همیشه باقی خواهد ماند.