شمارهٔ ۵۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شمعم که حریف آتشم می‌آید
وز اشک همه پیشکشم می‌آید
در سوز مصیبت فراقِ تو چو شمع
بر خویش گریستن خوشم می‌آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود درباره فراق محبوب سخن می‌گوید. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش عشق می‌سوزد و اشک‌هایش همچون پیشکش به محبوبش است. او در این سوز و اندوه، گریستن را برای خود لذتبخش می‌داند و از درد فراق احساس خوشی می‌کند.