شمارهٔ ۹۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز شمعی می‌پردازد که در حال سوختن و ذوب شدن است. شاعر به مخاطب می‌گوید که به ظاهری شاداب و خندان شمع توجه نکند، بلکه باید به زحمتی که بر او می‌گذرد و آسیب‌هایی که می‌بیند، نگاه کند. در واقع، شمع نمادی از فداکاری و رنج است که به خاطر نور دادن، از خود مایه می‌گذارد.