شمارهٔ ۹۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شمعی صحبت می‌کند که باید از دل پراضطرابش شعله‌ور شود و بسوزد. او می‌خواهد که شمع به مانند عودی که در مجمر می‌سوزد، بسوزد و آتشین باشد. شاعر اشاره دارد که در جمع دوستان و در زمان‌هایی که شیرینی و خوشی وجود دارد، باید بداند که وقتی محرم و نزدیک به او نیست، نباید بی‌پروا عمل کند. این شعر به مظلومیت و احساسات عمیق اشاره دارد.