نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

شمع آمد و گفت:‌چون مرا نیست قرار

از پنبه نفس زنم چو حلاج از دار

در واقعهٔ خویش چو حلاجم من

آویخته و سوخته و کشتهٔ زار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات از شاعر به بیان احساسات عمیق او می‌پردازد. شمع، نمادی از عشق و احساسات سرشار، در می‌یابد که آرامش ندارد و در حال سوختن است. او مانند حلاج، که به خاطر عشق خود در دار آویخته شده، از درد و رنج عشق خود سخن می‌گوید و این وضعیت را توصیف می‌کند که آویخته و سوخته است و در عذاب به سر می‌برد.