شمارهٔ ۴۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان احساس درد و ناامیدی خود می‌پردازد. او می‌گوید که با آمدن شمع، به مرگ و نابودی‌اش نزدیک می‌شود و هر لحظه باید با سوز و زجری که دارد، طاقت بیاورد. او به خاطر یادها و خاطراتش، زندگی‌اش به نوعی مرگ است و در واقع، وجودش در این دنیا مانند مرده‌ای است که خواب و خوراک ندارد.