شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
پروانه به شمع گفت: چندی سوزم
شمعش گفتا: سوختنت آموزم
تو پر سوزی به یکدم و من همه شب
میسوزم و میگریم و میافروزم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، پروانه به شمع میگوید که مدتی را در حال سوختن است و شمع به او پاسخ میدهد که سوختن را از او یاد میگیرد. پروانه به شدت و به سرعت میسوزد، در حالی که شمع به طور مداوم و شبانه روزی در حال سوختن و گریه کردن است و روشنی میبخشد. در واقع، این یک تعبیر از فداکاری و عشق است که در آن شمع نماد پایداری و پروانه نمایانگر شور و شوق است.