نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

پروانه به شمع گفت: چندی سوزم

شمعش گفتا: سوختنت آموزم

تو پر سوزی به یکدم و من همه شب

میسوزم و میگریم و میافروزم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، پروانه به شمع می‌گوید که مدتی را در حال سوختن است و شمع به او پاسخ می‌دهد که سوختن را از او یاد می‌گیرد. پروانه به شدت و به سرعت می‌سوزد، در حالی که شمع به طور مداوم و شبانه روزی در حال سوختن و گریه کردن است و روشنی می‌بخشد. در واقع، این یک تعبیر از فداکاری و عشق است که در آن شمع نماد پایداری و پروانه نمایانگر شور و شوق است.