نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

پروانه به شمع گفت: غم بیشستی

گر سوز من و تو را نه در پیشستی

هرچند سرِ منت نبودست دمی

ای کاش که یک دمت سرِ خویشستی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پروانه به شمع می‌گوید که غم زیادی دارد. او از این می‌نالد که اگر عشق و سوز آن‌ها در آینده وجود نداشته باشد، دردشان بی‌معنا می‌شود. همچنین، آرزو می‌کند که حتی برای دمی هم که شده، شمع خود را در کنار پروانه نگه دارد.