نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

چون شمعِ جمال خود به پروانه نمود

پروانه ز شوقِ او فرود آمد زود

شمعش گفتا: چه بود گفت: آمدهام

تا جمله تو باشم و نمییارم بود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شمعی زیبایی‌اش را به پروانه نشان داد و پروانه از شوق به سمت او نزدیک شد. شمع از او پرسید که چه چیزی او را به سمتش کشانده، و پروانه پاسخ داد که آمده‌است تا تمام وجودش متعلق به شمع باشد و هیچ چیز دیگری نمی‌خواهد.