شمارهٔ ۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عجب و شگفتی خود اشاره می‌کند که با وجود نوشیدن آب دریا، همچنان خشکی لب خود را احساس می‌کند. او از این که با وجود دریا بودن، به خاطر خشک‌لبی خود همیشه در طلب آب است، غم و حیرت دارد. به عبارت دیگر، او می‌گوید که به رغم داشتن منابع و قابلیت‌های زیاد (همچون دریا)، هنوز نیاز به آب و نوشیدنی دارد و این خشکی را در خود احساس می‌کند.