شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از شدت دلتنگی و غم خود در عمق دریا مانند وضعیتی غرق شده است. به حدی که موهایش از شور و شوق به ستاره‌ها می‌ماند. دیروز با دلی شاداب و زبانی گویا زندگی می‌کرد، اما امروز زبانش ناگفته مانده و دلش گم شده است.