شمارهٔ ۱۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که به دریا و نهایت زندگی‌اش می‌رود و خود را به اعماق آن می‌افکند. او از دوستش می‌خواهد که او را در این وضعیت ببیند، اما تأکید می‌کند که در آنجا هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند یا دوباره او را برگرداند.