شمارهٔ ۱۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر لحظه‌ای است که شاعر به معنای عمیق زندگی و وجود پی می‌برد. او اشاره می‌کند که از روزی که به زندگی مرده‌اند، آگاهی و جستجوی خود را از هزاران عالم به دوش کشیده و در جستجوی حقیقت به راهی رفته‌اند که در آن هزاران هوشیار در آتش عشق و مستی سوخته‌اند. شاعر در نهایت بر این نکته تأکید می‌کند که در حالت بی‌خیالی و مستی، تمام این مسیر و جستجو را به دست فراموشی سپرده‌اند.