شمارهٔ ۲۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع وجود و عدم می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که برای زندگی، نیاز به فضایی از عدم (عدم وجود) و فضایی از وجود داریم. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در حال حاضر از قید و بند این دو آزاد شده‌اند و دیگر دلیلی برای غم و اندوه ندارند.