شمارهٔ ۳۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تنگی قفس و آزادی روحش سخن می‌گوید. او به پرواز دلش اشاره می‌کند که از قفس رها شده و به افق‌های دوردست می‌رسد. هر قدم او مانند سفری به هزاران عالم و هر نفسش به اندازه‌ای طولانی و وسیع است که مانند پیمودن هزار فرسنگ است. به طور کلی، شعر نمایانگر احساس آزادی و سفر روحی به دنیای وسیع و بی‌کران است.