شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تفکر و تردید درباره زندگی و خواسته‌هایش می‌پردازد. او می‌پرسد که تا چه زمانی به دنبال هوس‌ها و جاذبه‌های دنیوی خواهد بود و از نزدیکی‌اش به این جهان حسرت می‌خورد. این احساس نزدیک بودن به دنیا به او این احساس را می‌دهد که شاید باید به دنبال چیزی فراتر از این جهان باشد.