نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۸ عطار

عطار نیشابوری / باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دایم ز طلب کردن خود در عجبم

زیرا که زیادتست هر دم طلبم

کاریز همی کَنَم به دل در همه روز

شب آب همی برم زهی روز و شبم!

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تعجب از خواسته‌ها و آرزوهای خود می‌پردازد. او احساس می‌کند که هر لحظه بر تمایلاتش افزوده می‌شود. در طول روز، او در دلش کارهای زیادی انجام می‌دهد و در شب نیز به دنبال آب و آرامش است، که نشان‌دهنده‌ی تلاش و تلاش‌های مداوم او برای ارضای خواسته‌ها و نیازهایش است.