شمارهٔ ۶۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به آرامش درونی‌اش و حالاتی که از دلش می‌جوشد اشاره می‌کند. هرچند که در مسیر سلوک و خودشناسی پیش می‌رود، اما در حقیقت نه آغاز واقعی‌اش را می‌داند و نه پایانش را، از این رو سیر و سلوک را بی‌پایان احساس می‌کند.