شمارهٔ ۹۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به ناکامی و بندگی انسان در دنیای مادی اشاره دارد. شاعر از یک شخص دعوت می‌کند که به درون خود و ماهیت وجودی‌اش نگاه کند. او بر این باور است که هر کس در این دنیا درگیر مسائل و جنبه‌های مختلف زندگی است، اما خود او فقط به خود و هویتش توجه کرده است. در نهایت، اشاره به این دارد که هر کس بسته به خواسته‌ها و آرزوهای خود، در دنیای خود محبوس است.