شمارهٔ ۱۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع توحید و عشق الهی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر دلی که به توحید دست یابد و از درویشان باشد، به عشق الهی بیگانه نخواهد بود و این عشق از خویشان واقعی اوست. در پایان، شاعر از مخاطب می‌خواهد تا مدام در اندیشه‌ی امور محدود باشد و به پیشانی خود بنگرد که نشان‌دهنده‌ی حقیقتی عمیق‌تر است.