شمارهٔ ۳۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به حالتی حیرت‌انگیز اشاره می‌کند که درها به سوی نابودی باز شده‌اند و هیچ چیز بر سر جای خودش نیست. او به این فکر می‌کند که ما فقط فرض می‌کنیم وجود داریم و این تصور در چشم دیگران شکل گرفته است. این وضعیت وضعیت عجیب و غریبی است.