شمارهٔ ۲۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که نمی‌توان به درستی درباره وجود و عدم چیزی سخن گفت، زیرا هر چیزی نیازمند سر و بنیاد است. در واقع، اگر انسان در فقر و بی‌نیازی خود را گم کند، در آن حالت نمی‌تواند درباره نیازها و وابستگی‌های خود صحبت کند. این اشعار به مفهوم فقر روحی و عدم وابستگی به دنیا اشاره دارد.